mei 11, 2018 - No Comments!

Spetters

Het terras waar we ons bevinden grenst aan het water, wat schitterend glinstert in het licht van de stralende zon. Voor me staat een biertje. In dit Langedijker etablissement wat bij dit terras hoort is zojuist de receptie van een bruiloft afgelopen. Als alle gasten zijn vertrokken loopt het bruidspaar langs het terras in de richting van een kleine open boot. De fotograaf geeft een seintje dat hij er klaar voor is. Als eerste neemt de bruidegom plaats in de boot, hij gaat links aan de zijkant zitten. De bruid stapt op dezelfde kant de boot in. Veel heb ik niet opgelet bij Natuurkunde maar dit kan niet goed gaan. Binnen een seconde kiept de boot om en het bruidspaar valt met een plons het water in. Een dubbelbommetje, stijlvoller als dit is hij nog nooit uitgevoerd. Spetters water vliegen hoog door de lucht, bovenop de mensen op het terras. Spetters vol liefde, vol verkoeling en warmte tegelijk. Het bruidspaar kruipt de kant op. Kroos hangt aan de spierwitte bruidsjurk van de dame. Proestend van het lachen gaan ze ervandoor, snel omkleden voor het grote avondfeest.

Een uurtje later verschijnen ze met een grote glimlach op het terras. De man heeft het chique zwart verruild voor een licht pak. De vrouw draagt nu een lichtblauwe outfit met bijpassende laarsjes. Ze draagt een stijlvolle hoed en als ze dichterbij komt ruik ik een spetterend speels parfum. De bruid neemt het woord. Vanwege het dubbelbommetje en het opspattende water willen ze graag alle mensen op het terras een drankje aanbieden. Iedereen applaudisseert voor het sympathieke stel en dit leuke gebaar. Even later verschijnt de ober op het terras met een rijkelijk gevuld dienblad en een bittergarnituur. Met een knipoog van het bruidspaar.

Als ik naar huis ga werp ik nog een blik door het raam en kijk de feestzaal in. De bruiloft is in volle gang. Midden op de dansvloer straalt het bruidspaar. Ze dansen, genieten van de ambiance en vooral van elkaar. Ik kijk naar het aangrenzende water, wat nog steeds fabelachtig glinstert door de avondzon. Dan sta ik opeens oog in oog met het bruidspaar. Ze zijn naar het raam toegelopen en kijken me aan. Ze lachen, wijzen naar de boot en steken hun duim omhoog. Dan pakken ze elkaars hand vast en lopen terug naar de dansvloer. Mooi stel.

 

Tom Scholten

februari 6, 2018 - No Comments!

“Langedijk, het is een sprookje”

LANGEDIJK - "Langedijk, het is een sprookje” zegt eigenaresse Ruby Groen van LangedijkerUitje.com.

"Laat je verrassen…"

Vol trots vertelt ze over het dorp waarvan ze de ondernemers het liefst allemaal met elkaar wil verbinden om samen een platform te ieden aan “onze gasten” die Langedijk voor een dag of weekend komen bezoeken. "Dat is namelijk mijn grootste droom" zegt de Langedijkse. "Prachtige ondernemingen en een uniek natuurgebied zijn kenmerkend voor Langedijk. Varend door het unieke Oosterdel gebied en het prachtige Rijk der Duizend Eilanden in Broek op Langedijk nemen de charmante schippers je mee en vertellen de verhalen van toen.

Kijk je ogen uit op de Achterburggracht met zijn aangrenzende oude koolschuren, inmiddels veelal omgebouwd tot woonhuis maar met de uitstraling en details van toen. Ook vaar je langs de oudste en grootste groente doorvaarveiling ter wereld, Museum BroekerVeiling. Diverse restaurants, eetcafés en toeristische attracties bieden vertier voor de hele dag. Wat zou je denken van een waanzinnig leuke cocktailworkshop of een te gekke cursus flirten… Ook bieden de Langedijker ondernemingen veel sportieve activiteiten zoals ouderwets kloeten, Jeu de Boules, kolen stapelen, kajakken, sportief wandelen en suppen.

Ik neem je wel een keer mee" zegt ze lachend, "je gaat er heel blij van worden".

"Laatst hebben we met het team een InPlacement training gevolgd" gaat Ruby verder "dit in combinatie met een fantastische lunch en een rondvaart in een Langedijker koolschuit toe….ook gewoon in Langedijk, het was een te gekke dag en een verrijking voor ons team. Rijk gevulde picknickmanden, genieten van de lekkerste biefstuk in een fijn huiskamerrestaurant, kookworkshops met biologische producten, in of outdoor BBQ-en, een proeverij van wijn of bier? Langedijk heeft het allemaal en het geeft veel vertier.

Ook hebben we eens een workshop waxinelichthouder haken, bloemstuk op schaal en tashangers maken gedaan in Langedijk, wat een feestje was dat zeg. TeambuildingsUitjes, DagUitjes, TeamUitjes, MeerdaagseUitjes, VriendenUitjes, NichtenennevenUitjes, FamilieUitjes….alle “UITJES” worden bij LangedijkerUitje op maat gemaakt en voor ieders budget". Aan Ruby te merken kan ze eindeloos vertellen over dit unieke concept in Nederland.

"Kom" zegt ze "ik neem je mee…we gaan varen".

 

februari 6, 2018 - No Comments!

Langedijk gezien door de ogen van een Fransman

Wat heb ik met Langedijk? Ten eerste: mijn vader is een geboren en getogen Langedijker. Mijn moeder komt uit Oudorp, een “Stadse Stoepenschijter” volgens mijn vader. Maar toch smolt ze voor deze “Langedijker Koekenvreter” (zo is het mij verteld). En zo geschiedde het, mijn vader en moeder gingen aan de Voorburggracht wonen in dat schattige huisje met de blauwwitte luikjes tegenover De Burg. Daar ben ik opgegroeid, al was er toen al geen water meer, dat weet ik alleen nog van verhalen en foto’s. Ik kom dus uit Noord-Scharwoude en kreeg verkering met de zoon van de plaatselijke groenteboer. Terwijl ik eigenlijk met een rijke vent wilde trouwen hier ver vandaan. Van die plannen is niks terecht gekomen. Hoewel? Ik woon nu in Sint Pancras met netnummer 072, hoort dit nu bij Langedijk? En hoe kom ik nu bij mijn moeder? Best ver weg, vonden sommigen. Gelukkig is er een uitstekende busverbinding en kunnen we een bakkie doen in de Broekerveiling!
Toch hoort Sint Pancras echt bij Langedijk en ik heb het er erg naar mijn zin. Een zwembad om de hoek, nazomerfeesten en vrij uitzicht op een landje met schapen. Dat zit goed.
Toch merk je dat als je ergens lang woont, sommige dingen voor jou heel normaal zijn geworden. Ik heb dat bijvoorbeeld ervaren toen ik een georganiseerde stadswandeling door Alkmaar maakte. Niet winkelen, maar een bezoek aan de kleine hofjes, verhalen over de stad en mijn blik omhoog naar de prachtige gevels die Alkmaar rijk is. Zo had ik er nog nooit naar gekeken. Diezelfde ervaring had ik toen mijn zwager uit Frankrijk afgelopen zomer over was. Hij is met mijn schoonzus getrouwd en was nu voor het eerst in de zomer bij ons. En toen ontdekte ik hoeveel leuke plekjes Langedijk eigenlijk heeft, vooral door de manier waarop hij ernaar keek. Zo was hij helemaal weg van Sprookjeswonderland in Enkhuizen, maar bovenal van onze speeltuinen en zwembaden. In Frankrijk is alles vrij basic, hier is men meer gericht op voorzieningen voor de kinderen viel hem op. Uiteraard kon een bezoek aan de Broekerveiling niet uitblijven en hebben we een heerlijk “rondje meer” gefietst. Culinair ontbrak er ook niks met andijviestamppot (dat is toch sla?), gevolgd door een potje Keezen. Lekker naar het strand en last but not least: Beddenrace Langedijk! Volgende keer op ons lijstje: een bezoek aan de wijnboerderij, een echte Koen ging wel mee terug naar Frankrijk!
Voor mijn schoonzus was het thuiskomen en voor ons voelde het echt als vakantie in eigen land. Zo leuk en bijzonder om te zien hoe een “toerist” uit Frankrijk naar ons mooie dorp kijkt. Wat een geweldige tijd en dan besef je: wat wonen wij in een heerlijke regio. Mooie natuur, leuke plaatsjes en het strand binnen handbereik.

La vie est belle!

 

Susan Goudsblom

januari 23, 2018 - No Comments!

Pret in de polder

Pret in de polder

Een groep Japanners betreedt de veilingzaal van de Broekerveiling. Ik zit aan de linkerkant van de zaal, in het midden stroomt water en rechts neemt de groep plaats. Onafgebroken nemen ze foto´s. Selfiesticks, mobiele telefoons en fotocamera´s; alles wordt ingezet om maar zoveel mogelijk vast te leggen. Een wat oudere Japanner met een heuptas is overduidelijk de reisleider. Nadat hij zojuist de groep de bankjes in heeft geloodst, maant hij ze nu om stil te zijn. De veiling begint.

De koolschuiten glijden soepel door het water en houden stil voor de klok. De kool in de boten wordt geveild. De Japanners kijken hun ogen uit en ratelen aan één stuk door. Als de volgende schuit binnenvaart met een volle lading kool geeft de reisleider instructies aan de groep. Allemaal brengen ze hun duim naar de knop om mee te kunnen bieden. De klok begint te draaien. Een Japanse vrouw drukt als eerste in de zaal op de knop, er klinkt gejuich vanuit de groep. De veilingmeester wijst naar de vrouw en geeft in het Engels aan dat ze de hele schuit vol kool heeft gekocht. De reisleider trekt wit weg en ze hebben niet door dat de veilingmeester een grap maakt. De paniek slaat toe. Als een groep mieren krioelen ze wild door elkaar, met de reisleider als panikerend middelpunt. Een boot vol met Langedijker kool kopen, dat stond niet op het programma van vandaag. De veilingmeester loopt naar de reisleider en vertelt hem in Engelse blokletters dat de vrouw slechts één kool heeft gekocht. De man schiet in een Japanse schaterlach en kan niet meer stoppen. De rest van de groep begint ook te lachen en niet veel later ligt de hele zaal in een deuk.

De veiling is afgelopen en de groep Japanners staat voor de ingang van de Broekerveiling. Tijd voor de groepsfoto. In het midden van de groep staat de vrouw die zojuist als eerste heeft gedrukt, vol trots heeft ze de kool in haar handen. Geheel in stijl gaan even later tientallen camera’s op de zelfontspanner af en hebben ze opnieuw weer de grootste pret. Pret in de polder.

 

Tom Scholten

december 8, 2017 - No Comments!

Vandaag doen we het weer!

 

Een ‘rondje meer’. Een sportieve vriendin die een tikkie noordelijker woont, appt de vraag ’heb je zin en tijd?’ en ik app terug: ‘joehoe, ik stap nu in de auto'. We treffen elkaar op de parkeerplaats bij natuurgebied Geestmerambacht. Daar lopen we rond het meer, een kilometer of vijf in pakweg veertig minuten. Afhankelijk van de gespreksstof kunnen daar gaandeweg minuten bij komen, diepgaande onderwerpen lopen logischerwijs zwaarder. Wij ondernemen dit wekelijks sinds 2004. Zomerhitte, vrieskoude of glijdende kleigrond van de regen onder de zolen, we trotseren het zonder zeuren. Want hoe dynamisch onstuimig soms boven de kruin, onze bolletjes zijn fris en leeg aan het einde van de loop.

Eerst even de vriendin onder de loep. Wij zijn lang geleden vanuit een vriendengroep - wat zich vooral luidruchtig manifesteerde binnen het kroegenleven en zoetjesaan en op een natuurlijke manier uit elkaar rammelde - contact blijven houden. We hadden een lijntje, noem je dat zo? Een kind in dezelfde leeftijd, de complexe fases van het moederschap en relaties, passie voor natuur, spiritualiteit en ook eenvoudigweg dikke pret samen, het gaf verbinding. Tijdens onze loopactiviteit zijn vele persoonlijke, gevoelige weetjes in de wind over het dragende wateroppervlak verdwenen. Maar gedeeld, en wat mij - nu ik dit schrijf - even een ontzettend dankbaar gevoel geeft.

Dan nu Geestmerambacht onder de loep. In het ongeveer 220 hectare schitterend gebied vol water, ruimte en heel veel groen, hoeft de natuurliefhebber niet bepaald te zoeken naar de bijzondere vogels, begrazers als Schotse Hooglanders of de keur aan plantensoorten. Het is er allemaal in grote hoeveelheid. In 1962 is dit alles ontstaan vanuit zand dat moest worden gewonnen voor de bouw en ontwikkeling van een nieuw deel Alkmaar. Het ongeveer twintig meter diepe meer dat daarvoor werd afgegraven, kreeg de naam 'De Zomerdel’.
Ik woonde een poosje in pittoresk Broek op Langedijk. Een kleine tien minuutjes fietsen van het meer. Op zomeravonden heb ik daar veel gezwommen, met kind of alleen. Vaak ook met vrienden, waarbij een kleedje, wijn en hapjes mee in de koelbox, een zalig zomeravondse traditie werd.

Vanaf de steiger ongeveer een kwart rechtsom het meer, vond ik een duik in het water altijd veilig en prettig. Ik herinner mij een wit badpak, gekocht tijdens de Sale, wat de ongenadige kleur verklaart. Op een dag begon het tijdens mijn schoolslag vreselijk hard te regenen en ook onweren terwijl ik al een eind van de oever was. Bij een beste donderslag, zwom ik - als werd ik achternagezeten - naar de dichtstbijzijnde steiger, hees mezelf in één beweging met de polsen omhoog en schoof op de buik naar voren. Het doorglijden verbaasde me al een beetje maar al snel doorzag ik de oorzaak: de gehele steiger lag vol aalscholverpoep en daar lag ik uitgestrekt in. Zucht, dol op de natuur.. De staat van mijn badpak behoeft verder geen uitleg.

Toen ik verhuisde naar mijn geboorteplaats aan de kust, zei de vriendin, ‘leuk, dan doen we af en toe ook een rondje bij jou. Zoals nu. Het weer is om te huilen zo slecht en het wordt al snel donker maar we gaan toch. Nat thuiskomen, douchen en daarna direct in een warm flanelletje, is er iets fijners? Wacht, ik ontvang een appje: 'joehoe, ben onderweg!’

Marion van Dam

 

 

 

december 8, 2017 - No Comments!

Topjaar

Naast me staat een oude man op klompen met een sigaar in zijn mond. We bevinden ons op de Langedijker brug met het mooiste uitzicht van de wereld. Uitzicht op historische koolschuren, grenzend aan een sloot die stroomt achter de Dorpsstraat. Een sloot waar vroeger tientallen tuinders overheen voeren, op weg naar hun eilandje, de groenteveiling of naar huis. Een paar keer per jaar ontmoet ik deze voormalige kooltuinder hier op deze plek. Ondanks dat we elkaar nauwelijks kennen ben ik blij met hem. Want oude mannen op klompen vertellen mooie verhalen. Nooit vraag ik hem iets. Altijd begint hij gewoon te vertellen. Zo ook vandaag.

De winter van 1963. Om de barre omstandigheden van toen te visualiseren slaat hij een paar keer hard met zijn handen op zijn rug. Steenkoud. Vele oogsten in Europa waren kapotgevroren en bijna niemand had nog kool. Langedijk had dat nog wel. De vraag nam toe. Het aanbod nam af. De Langedijker kool werd duurder en duurder, de koolschuren lagen vol met goud. Glimlachend kijkt hij naar een koolschuur en zegt even niets. Spoorwagens vol met peperdure kool werden opgehaald in Langedijk om Europa te voorzien van voedsel. Toen op een avond de betaalmeester bij hem langskwam met een grote zak vol met geld werd het topjaar 1963 pas echt beloond. Zijn kinderen kregen allemaal een tweedehands fiets, zijn vrouw gaf hij een doos chocolade en een mooie ring. Ik zie dat deze herinnering hem in zijn kracht zet, hij staat sterk op zijn benen en balt af en toe zijn vuisten. Zijn ogen zijn groot, zijn stem is krachtig en zijn lach is aanstekelijk.

Als hij zijn verhaal verteld heeft blaast hij een wolk sigarenrook de lucht in. De rook kringelt prachtig boven de brug. Oude mannen met klompen en een sigaar, laat ze altijd bestaan . . .

Columnist Tom Schotten

juni 10, 2017 - No Comments!

Zuurkoolsoep

Natuurlijk was het even wennen toen ik in de spiegel keek. Die rode bril, de zwarte snor en dat kleine baardje. Toch moest ik nu doorzetten. Want als je het dorp waarover je schrijft echt goed wilt leren kennen dan is dit volgens mij de enige manier. Vermomd en in mijn eentje liep ik even later over de Dorpsstraat, op weg naar het restaurant. Nu kon ik in alle rust, zonder dat bekenden mij zouden herkennen, de beelden en indrukken tot mij nemen. Tijdens de wandeling had ik mezelf een Brabants accent aangemeten om mijn gedaantewisseling te perfectioneren. Bij binnenkomst in het restaurant nam ik plaats op mijn gereserveerde plek aan het raam en bestelde een rode wijn. Ik was zenuwachtig. Tijdens het bestellen merkte ik dat mijn Brabantse tongval nog niet optimaal was. Even later kwam de ober de rode wijn brengen en raadde mij de zuurkoolsoep aan. Volgens hem een echte aanrader voor toeristen. Prima idee. Ik werd wat rustiger en nam een slokje wijn.

 

De zuurkoolsoep werd geserveerd. Hij was goed gebonden, de spekjes waren prima van formaat en in voldoende mate aanwezig. Toen ik de eerste lepel tot mij nam proefde ik een hemelse verwennerij die ver boven het restaurant en dit moment uitsteeg. Echter, een seconde later landde ik alweer hard op aarde, naast mijn tafel stond een oud klasgenoot van me die mij recht aankeek. Pijlsnel schoof ik mijn stoel naar achteren en nam afstand. Ik voelde aan mijn snor en baardje. Puur uit nieuwsgierigheid vroeg hij me of de zuurkoolsoep lekker was. In een zojuist geboren dialect, noem het een kruising tussen West-Fries en Brabants gebrabbel, vertelde ik hem dat de zuurkoolsoep heerlijk was. Gelukkig had hij me niet herkend en bedankte me voor het antwoord. De rest van de avond verliep uitstekend, vele nieuwe beelden en indrukken kwamen voorbij.

 

's Morgens werd ik wakker met mijn zwarte snor nog op. Mijn gedachten gingen terug naar het culinaire hoogtepunt van de vorige avond. Ik besloot om de klantvriendelijkheid van het restaurant nog even te testen. In een mail vol met complimenten over de zuurkoolsoep vroeg ik of het mogelijk was om het recept te krijgen. Een uurtje later zat deze in mijn mailbox. Naar goed Brabants gebruik heb ik zeven heerlijke nachten met het recept onder mijn kussen geslapen. Nagenietend van een bijzondere avond en een goede zuurkoolsoep. Wat zeg ik, een keigoede zuurkoolsoep!

 

Tom Schotten

juni 2, 2017 - No Comments!

Leven in Langedijk

Ik ga jullie direct meenemen in het leventje in Langedijk, want weet je, er is zo veel te schrijven over Langedijk wat iedereen wel herkend.

✓ Dat mijn man, toen vriend, voor het eerst in Langedijk kwam, ontfermde hij zich over het feit dat iedereen maar zijn of haar hand opsteekt. Dat kan toch niet! Ik denk dat iedereen van jullie daarin zich wel herkend, wanneer je een buitenstaander meeneemt naar Langedijk. Want dat is het eerste wat je opvalt, de vriendelijkheid van het dorp. Het dorp Langedijk.

Wanneer er iets gaande is in Langedijk, op persoonlijk of zakelijk gebied, zal ook heel het dorp Langedijk dat weten. Soms vervelend, meestal het dorpse waar je in bent gegroeid. Wanneer ik mijn kind ophaal van school en mijn andere kind slaapt nog, vraag ik de rechter buurvrouw of ze even bij mij binnen wilt zitten. Die kan niet, dan vraag ik mijn linker buurvrouw. Die kan ook niet. Dan vraag ik toch gewoon één van de buurvrouwen in mijn rijtje. Zonder zucht of steun, doen ze dat met liefde. En dat, dát is Langedijk.

Wanneer je nieuwe bewoners in je wijk krijgt en ze nog niet heb ontmoet, krijg je de ochtend daarna een hand omhoog ; 'Goedemorgen buur!' Want ook dat vertrouwde en de vriendelijkheid, is Langedijk.

En dan die Godsnietvergeten kermis Langedijk, zuid-scharwoude. Ik denk dat het zo'n beetje de bekendste kermis is van heel Nederland qua gezelligheid. Het bier wordt in je handen gedrukt zodra je de kermis op komt, want je wordt met open armen ontvangen en gegroet. Ben je een buitenstaander, krijg je twee bier en vragen ze wie je bent en waar je vandaan komt. En na vijf minuten ben je ingeburgerd op de Kermis. En ach.. wanneer je ingeburgerd bent op de kermis, ben je dat ook in Langedijk.

Ook de tractoren zijn zeer herkenbaar, je weet wel, die van Zuurkool Kramer. Die zijn gewoon niet te missen. Heel de voorburggracht ligt zo nu en dan verstrooid met zuurkool. En die geur mensen, die is toch zo herkenbaar. Als je fietst op het lange fietspad richting Broek op Langedijk, zal de geur je niet ontgaan zijn. Soms vervelend, meestal het dorpse waar je in bent gegroeid. Het vertrouwde ook wel. Ik weet nog dat mijn moeder altijd zei : 'Kind, die geur is goed voor je longen.' Oké.. dat heb ik gewoon jaren lang geloofd. Dus ik nam het op de koop toe wanneer ik op mijn fiets elke ochtend naar school fietste.

En dan de generaties hè, voor mijn gevoel ben ik nu één van de oudere generaties en zie ik jongeren hier hun ding doen, wat wij op die leeftijd ook deden. Met een glimlach kijk ik daar naar en wandel ik rustig en burgerlijk met mijn kinderwagen door Langedijk. Want ook die generatie, maakt van alles mee in Langedijk en zal ook hun gezin hier gaan opbouwen. Dan ben je toch wel even zo trots als een pauw op je dorp.

Wat er ook gebeurd, hoe vaak ik ook zeg dat ik wel naar de stad wil verhuizen of de stad waar mijn man vandaan komt, ik denk dat ik niet van Langedijk af kom en Langedijk niet van ons. Het dorp ademt thuis. Langedijk is je thuis, voor nu en voor altijd.

Lorance Wouters.

mei 11, 2017 - No Comments!

Spring is in the air

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De eerste zonnestralen kriebelen op je huid, de tulpen laten de weilanden in Langedijk mooi kleuren, de lammetjes springen in het rond, de pulletjes dobberen in het water van het Rijk der Duizend Eilanden, de eerste vlinders gespot. De lachende gezichten.

Kortom heerlijk seizoen waar iedereen blij van wordt. Lente! Het eerste aardbeienbloemetje op mijn lens, I love it! Fotograferen is één van mijn hobby's en steeds ontdek ik weer iets nieuws. Het begin van nieuw geluk, een ondeugend snoetje, een mooie mama to be.

Ik wordt er blij van! En juist in de lente kriebelt het nog meer. De mooie kleuren die glinsteren in de eerste warme zonnestralen, alle nieuwelingen op deze aarde die de wereld aan het ontdekken zijn. Fantastisch om dit mooie seizoen vast te leggen.

Spring is in the air!

Ruby de Jong

 

april 25, 2017 - No Comments!

De charme van Langedijk

Voor mijn blog Wandernan, bezoek ik fantastische bestemmingen. Hoe leuk is het dan, als ik nu een stukje over mijn eigen dorp, waarvan ik elke straatsteen zo ongeveer ken, mag schrijven? De meeste charmante dingen van mijn dorp ben ik pas gaan zien op het moment dat ik zelf kinderen kreeg. Opeens was ik veel meer gebonden aan het dorp. Ik heb wat uren met mijn Bugaboo langs de Dorpsstraat en Voorburggracht gelopen… Tegenwoordig woon ik vlak naast de oude gevel van de conservenfabriek die hier vroeger stond. Groenten werden van de akker gehaald, over de Voorburggracht gevaren tot de fabriek en daar direct ingeblikt. In mijn achtertuin vind je nog steeds blikjes als je een beetje diep graaft.

Wat ik zo ontzettend fijn vind aan mijn dorp, is dat het super centraal in Noord-Holland ligt. Vanaf hier kun je binnen een half uur in het bos, de duinen, op het strand zijn. Of in een leuk dorpje als Bergen, gezellig shoppen in Schagen, Hoorn of Alkmaar. Het dorp zelf heeft een gezellige dorpskern, waarvan het pleintje bij restaurant de Burg een van mijn favo stukjes Langedijk is. Een klein stukje Frankrijk in de polder. Met de kinderen kom ik graag bij kinderboerderij de Beestenboel, hier kunnen ze lekker spelen, ook al houden ze niet zo erg van beestjes. Of bij het Geestmerambacht.

Als je Langedijk als toerist een paar dagen mag verkennen, dan zou ik zeker de Broeker Veiling bezoeken, zeker met kinderen. En een boottocht maken in het Duizend Eilanden Rijk is een absolute must. Hier liggen zoveel van mijn herinneringen, van heerlijk schaatsen in de winter, toen de sloten voorzien waren van een dikke, dikke laag ijs en van varen met ons bootje in de zomer. Zwemmen in het Oosterdel en de Noorderplas met een bbq op een akker zitten en wachten tot het donker was. Met een dikke badhanddoek om me heen terug naar huis, tijdens die magische lange zomervakanties.

Ja, van alles wat ik op de wereld heb gezien, is Langedijk een heel goede thuisbasis en een veilige haven.

Nanda Koopman.