Archives for december 2017

december 8, 2017 - Reacties uitgeschakeld voor Vandaag doen we het weer!

Vandaag doen we het weer!

 

Een ‘rondje meer’. Een sportieve vriendin die een tikkie noordelijker woont, appt de vraag ’heb je zin en tijd?’ en ik app terug: ‘joehoe, ik stap nu in de auto'. We treffen elkaar op de parkeerplaats bij natuurgebied Geestmerambacht. Daar lopen we rond het meer, een kilometer of vijf in pakweg veertig minuten. Afhankelijk van de gespreksstof kunnen daar gaandeweg minuten bij komen, diepgaande onderwerpen lopen logischerwijs zwaarder. Wij ondernemen dit wekelijks sinds 2004. Zomerhitte, vrieskoude of glijdende kleigrond van de regen onder de zolen, we trotseren het zonder zeuren. Want hoe dynamisch onstuimig soms boven de kruin, onze bolletjes zijn fris en leeg aan het einde van de loop.

Eerst even de vriendin onder de loep. Wij zijn lang geleden vanuit een vriendengroep - wat zich vooral luidruchtig manifesteerde binnen het kroegenleven en zoetjesaan en op een natuurlijke manier uit elkaar rammelde - contact blijven houden. We hadden een lijntje, noem je dat zo? Een kind in dezelfde leeftijd, de complexe fases van het moederschap en relaties, passie voor natuur, spiritualiteit en ook eenvoudigweg dikke pret samen, het gaf verbinding. Tijdens onze loopactiviteit zijn vele persoonlijke, gevoelige weetjes in de wind over het dragende wateroppervlak verdwenen. Maar gedeeld, en wat mij - nu ik dit schrijf - even een ontzettend dankbaar gevoel geeft.

Dan nu Geestmerambacht onder de loep. In het ongeveer 220 hectare schitterend gebied vol water, ruimte en heel veel groen, hoeft de natuurliefhebber niet bepaald te zoeken naar de bijzondere vogels, begrazers als Schotse Hooglanders of de keur aan plantensoorten. Het is er allemaal in grote hoeveelheid. In 1962 is dit alles ontstaan vanuit zand dat moest worden gewonnen voor de bouw en ontwikkeling van een nieuw deel Alkmaar. Het ongeveer twintig meter diepe meer dat daarvoor werd afgegraven, kreeg de naam 'De Zomerdel’.
Ik woonde een poosje in pittoresk Broek op Langedijk. Een kleine tien minuutjes fietsen van het meer. Op zomeravonden heb ik daar veel gezwommen, met kind of alleen. Vaak ook met vrienden, waarbij een kleedje, wijn en hapjes mee in de koelbox, een zalig zomeravondse traditie werd.

Vanaf de steiger ongeveer een kwart rechtsom het meer, vond ik een duik in het water altijd veilig en prettig. Ik herinner mij een wit badpak, gekocht tijdens de Sale, wat de ongenadige kleur verklaart. Op een dag begon het tijdens mijn schoolslag vreselijk hard te regenen en ook onweren terwijl ik al een eind van de oever was. Bij een beste donderslag, zwom ik - als werd ik achternagezeten - naar de dichtstbijzijnde steiger, hees mezelf in één beweging met de polsen omhoog en schoof op de buik naar voren. Het doorglijden verbaasde me al een beetje maar al snel doorzag ik de oorzaak: de gehele steiger lag vol aalscholverpoep en daar lag ik uitgestrekt in. Zucht, dol op de natuur.. De staat van mijn badpak behoeft verder geen uitleg.

Toen ik verhuisde naar mijn geboorteplaats aan de kust, zei de vriendin, ‘leuk, dan doen we af en toe ook een rondje bij jou. Zoals nu. Het weer is om te huilen zo slecht en het wordt al snel donker maar we gaan toch. Nat thuiskomen, douchen en daarna direct in een warm flanelletje, is er iets fijners? Wacht, ik ontvang een appje: 'joehoe, ben onderweg!’

Marion van Dam

 

 

 

december 8, 2017 - Reacties uitgeschakeld voor Topjaar

Topjaar

Naast me staat een oude man op klompen met een sigaar in zijn mond. We bevinden ons op de Langedijker brug met het mooiste uitzicht van de wereld. Uitzicht op historische koolschuren, grenzend aan een sloot die stroomt achter de Dorpsstraat. Een sloot waar vroeger tientallen tuinders overheen voeren, op weg naar hun eilandje, de groenteveiling of naar huis. Een paar keer per jaar ontmoet ik deze voormalige kooltuinder hier op deze plek. Ondanks dat we elkaar nauwelijks kennen ben ik blij met hem. Want oude mannen op klompen vertellen mooie verhalen. Nooit vraag ik hem iets. Altijd begint hij gewoon te vertellen. Zo ook vandaag.

De winter van 1963. Om de barre omstandigheden van toen te visualiseren slaat hij een paar keer hard met zijn handen op zijn rug. Steenkoud. Vele oogsten in Europa waren kapotgevroren en bijna niemand had nog kool. Langedijk had dat nog wel. De vraag nam toe. Het aanbod nam af. De Langedijker kool werd duurder en duurder, de koolschuren lagen vol met goud. Glimlachend kijkt hij naar een koolschuur en zegt even niets. Spoorwagens vol met peperdure kool werden opgehaald in Langedijk om Europa te voorzien van voedsel. Toen op een avond de betaalmeester bij hem langskwam met een grote zak vol met geld werd het topjaar 1963 pas echt beloond. Zijn kinderen kregen allemaal een tweedehands fiets, zijn vrouw gaf hij een doos chocolade en een mooie ring. Ik zie dat deze herinnering hem in zijn kracht zet, hij staat sterk op zijn benen en balt af en toe zijn vuisten. Zijn ogen zijn groot, zijn stem is krachtig en zijn lach is aanstekelijk.

Als hij zijn verhaal verteld heeft blaast hij een wolk sigarenrook de lucht in. De rook kringelt prachtig boven de brug. Oude mannen met klompen en een sigaar, laat ze altijd bestaan . . .

Columnist Tom Schotten